我就快死啦....
點解會咁...
點解我屋企會搞到咁....
點解我身體會搞到咁....
點解我工作會搞到咁....
我真係唔識走啦...
好累啦...我唔想走啦....
我可唔可以企係度唔走呀....
唔好要我再走啦....好累呀....
我唔開心可以同邊個講呀....
我喊可以同邊個講呀....
我無助可以同邊個講呀....
我d朋友,我既家人,我身邊既人....
有邊個可以令我可以相信...
我覺得....已經冇啦....
走既走...唔理我既唔理我....
變心既變心....出賣既出賣....
邊個可以令我相信,我搵唔到啦已經....
我由呢刻又只會信自己,我唔要再有人傷害我...
我唔要令到自己受傷...
由呢刻起,邊個傷害我既話,唔好怪我....
唔好怪我無情冷血...係環境迫我要咁做....
我對人太好啦....所以令到我係攻擊對象...
認為我好蝦...我唔係....由呢刻起都唔會再係....
我楊榮立話既....唔好怪我....