黃也丁, 我真係好鐘意你呀

去到一個連自己都預料唔到亦控制唔到既地步..

見到你而家咁.我覺得自己好冇用.

我唔想你辛苦.我冇能力令你開心快樂.

有時我會諗我既出現係咪錯?

但我真係好想好想每一日都見到你.陪住你.

但我知道我已經冇咁既資格.

究竟我而家同你係咩關係?

我成個腦都係你!

而家唯一我可以做的就只有令自已忙一點.

唔好再諗你.唔想再令你做決擇.

我知道.如果我唔搵你.或者你都未必會搵我...

我唔想你見到我喊個樣.

我只係想俾你見到我笑得好開心既時候..

今日,我冇聽過你把聲,

我一直係到諗你尋晚講既一番說話.

你話你好怕同我一齊時LINGLING打電話黎.

好怕同佢一齊時我打黎.

我真係唔敢再搵你.

我想係我控制到既時候留番一點點尊嚴俾我自已,

我一直抑壓住,我好驚再係咁落去,我會唔知變成點.

即使而家.我想放手都放唔到.

我應該點做?

其實我唔想離開.

我好想好自私咁叫你負責任.

好想用一切方法留住你.

但我知道咁係冇意思.

留得住個人留唔住個心咁又點..